خێوه‌ت

سیری در فلسفه‌ رودولف كارنپ

 مارو مورزی

ترجمه از انگلیسی : رهبر  محمودزاده

رودولف كارنپ، فيلسوف متولد آلمان با تابعيت آمريكايي از شارحان راهگشا ومهم پوزيتيويسم منطقي و يكي از اصلي ترين و مهم ترين فيلسوفان قرن بيستم بود . او سهم به سزايي در [ تكوين و تدوين مباحث ]  فلسفه علم ، فلسفه زبان ، نظريه احتمالات و منطق كلاسيك ،  منطق استقرايي و منطق موجهات داشت . وي با اتكا به اينكه عبارات متافيزيكي ، توسط تجربه قابل اثبات و يا قابل رد نيستند ، به رد متافيزيك به عنوان مبحثي بي معني پرداخت او اعلام داشت كه بسياري از مسائل فلسفي در حقيقت شبه مسائلي هستند كه از كاربرد نادرست زبان حاصل شده اند .بعضي از اين شبه مسائل از طريق معرفت ما به اينكه  آنها حاكي از واقع نيستند و بيشتر مربوط به انتخاب ميان چار چوب هاي زباني مختلف هستند ، قابل انحلال هستند . به اين ترتيب ، تحليل منطقي زبان به ابزار اصلي منحل كردن مسائل فلسفي بدل مي شود .

ازآنجا كه زبان روزمره ، [ در بسياري از موارد ] مبهم است ، كارنپ ضرورت مطالعه فلسفه را در قالب زبانهاي مصنوعي كه تحت قواعد منطق و رياضيات هستند ، خاطر نشان ساخت . در قالب چنين زباني وي به موضوعاتي از اين قبيل پرداخت : معناي يك عبارت ، تفسير هاي مختلف از احتمالات ، سرشت تبيين ، تمايز ميان گزاره هاي تركيبي و تحليلي ، پيشني و پسيني و ضروري و ممكن .

فهرست مندرجات

1- زندگي

2- سر شت نظريه هاي علمي

3- (تمايز ميان ) تركيبي و تحليلي

4- معنا و تحقيق پذيري

5- احتمال و منطق استقرايي

6- منطق موجهات و فلسفه زبان

7- فلسفه فيزيك

8- ميراث كارنپ 

9- مراجع ومتون خواندني بيشتر

1- زندگي

رودولف كارنپ ، در 18 مي 1891 در رونسدرف آلمان متولد شد . در سال 1898 بعد از مرگ پدر ، خانواده او به بارمن كوچيدند در همان جا كارنپ دوره دبيرستان را سپري كرد .

از 1910 تا 1914 او به  تحصيل فلسفه ، فيزيك و رياضيات در دانشگاههاي جنا  و فرايبورگ پرداخت. او ، به مطالعه آراي كانت تحت نظر برونو باخ پرداخت . او بعد ها به خاطر مي آورد كه مدت يك سال را وقف بحث درباره نقد عقل محض كرده بود . كارنپ علي الخصوص به نظريه كانت درباره زمان علاقه مند شد كارنپ در سالهاي 1910، 1913 و 1914 سه دوره درسي با گوتلوب فرگه گذارند. فرگه  استاد رياضيات در جنا بود . در خلال اين دوره ها فرگه  مفصلا به شرح و تفسير درباره سيستم منطقي اش و كاربرد آن در رياضيات پرداخت اما علاقه اصلي كارنپ در آن موقع ، در زمينه فيزيك بود . و تا سال 1913 او برروي تزش در مورد گسيل گرمايي برنامه ريزي مي كرد . مطالعات او به علت وقوع جنگ جهاني اول دچار وقفه شد . او تا سال 1917 ، در خط مقدم جبهه خدمت كرد وي سپس به برلين رفت و به مطالعات نظريه نسبيت پرداخت (در آن زمان اينشتاين استاد فيزيك در دانشگاه برلين بود) بعد از جنگ كارنپ به كار كردن روي يك رساله جديد پرداخت كه اين بار درباره يك سيستم اكسيوماتيك  از نظريه فضا و زمان در فيزيك بود او طرحي به ماكس وين مدير انيستيتوي فيزيك در دانشگاه جنا و هم چنين به برونو باخ تقديم كرد . هردو آن طرح را جالب يافتند اما وين به كارنپ گفت كه طرح مرتبط با فلسفه است نه فيزيك در حالي كه باخ معتقد بود كه طرح به فيزيك مربوط است . سپس كارنپ تصميم گرفت كه رساله اش را به راهنمايي باخ درباره نظريه زمان از نقطه نظري فيزيكي بنويسد رساله،  Der Raum (فضا ) نام گرفت و تاثير گرفتنش از فلسفه كانت آشكار بود.  آن رساله در سال 1921 تقديم شد و سال بعددر شماره ضميمه [مجموعه ]مطالعات كانتي منتشر شد .

مشغوليت كارنپ با حلقه وين در خلال چند سال بعدي گسترش يافت . او در سال 1923 در كنفرانس فلسفه اي كه در ارلانگن برگزار شده بود ملاقات كرد . رايشنباخ او را به موريتس شليك كه آن موقع استاد نظريه علوم استقرايي در وين بود معرفي كرد. كارنپ  از شليك – واز حلقه وين – در سال 1925 ديدن كرد و سال بعد به وين نقل مكان كرد تا استاد يار دانشگاه وين شود .

او به يكي از اعضاي عمده حلقه وين بدل گشت و در سال 1929 همراه با هانس هان و او تو نويرات اقدام به نوشتن مانيفست حلقه كرد .

در سال 1928 او ( ساختار منطقي جهان ) را نوشت كه در آن اقدام به پروردن نسخه‌اي از تجربه‌گرايي نمود با اين ادعا كه همه اصطلاحات علمي به وسيله يك زبان فنومناليستي  قابل تعريف هستند . نقطه قوت كتاب دقت و سختگيري اي بود كه كارنپ به واسطه آن طرح كتاب اش را به پيش برده بود .  در همان سال ( شبه مسائل در فلسفه ) منتشر شد كه دال بر بي معني بودن  بسياري از مسائل فلسفي بود .

وي در اولين كنفرانس معرفت شناسي كه در سال 1929 در پراگ برگزار شد و توسط حلقه وين و حلقه برلين ( اين يكي توسط رايشيباخ در سال 1928 تاسيس شده بود ) سازماندهي شده بود شركت فعالي داشت . سال بعد او به همراه رايشنباخ مجله Erkenntnis (شناخت ) را بنيان نهاد . در همان موقع كارنپ با آلفرد تارسكي كه داشت روي نظريه ي سمانتيكي صدق كار مي كرد ملاقات كرد كارنپ همچنين به منطق رياضي نيز  علاقه‌مند  بود  و كتاب راهنمايي درباره منطق نوشت با عنوان Abriss  der Loqistik ( در سال 1929 )

در سال 1931 كارنپ به پراگ كوچيد تا استاد فلسفه طبيعي در دانشگاه الماني شود در آنجا بود كه تشريك مساعي مهم خود را در زمينه منطق توسط نوشتار نحو منطقي زبان انجام داد (1934) اما اقامت او در پراگ به زودي به واسطه به قدرت رسيدن نازي ها به پايان رسيد در سال 1935 به كمك فيلسوفان آمريكايي چارلز موريس و وبلاد اورمن كواين كه كارنپ سال قبل از آن ايشان را در پراگ ملاقات كرده به ايالات متحده رفت او در سال 1941 تابعيت امريكايي گرفت .

از 1936 تا 1952 [احتمالا 1946 درست است نه 1936 ] كارنپ در دانشگاه شيكاگو سمت استادي داشت (ضمنا سال هاي 41ـ1940را به عنوان استاد مدعو در دانشگاه هاردواردگذارند ) همچنين قبل از اينكه سمتي در دانشگاه كاليفرنيا در لس آنجلس ، دريافت  دارد دوسال را در انستيتوي مطالعات عالي سپري كرد .

در دهه 1940 كه كارنپ  تحت تاثير نظريه تارسكي قرار گرفته بود علاقه مند به سمانتيك شد و چندين كتاب در باب سمانتيك نوشت : مقدمه اي بر سمانتيك(1942) صوري سازي  منطق (1943) و معنا  و  ضرورت :  مطالعاتي  در  سمانتيك  و  منطق   موجهات(1947).  در كتاب معنا و ضرورت كارنپ مباحث سمانتيكي را به منظور تبيين موجهات استفاده كرد متعاقب آن وي كاركردن روي ساختار نظريات علمي را آغاز كرد . علائق وي [در اين زمينه ] عبارت بود از :

الف) به دست دادن قرائتي از تمايز ميان گزاره هاي تحليلي و تركيبي .

ب) به دست دادن صورت بندي مناسبي از اصل تحقيق پذيري كه عبارت است از يافتن معياري براي معنا داري كه متناسب با زبان علمي باشد كارهاي مهم ديگر [اين دوره ] عبارت از : اصول موضوعه  معنا (1952) و زبان مشاهدتي و زبان نظري(1958) كتاب دومي ،  نظر قطعي و نهايي كارنپ  را درباره تمايز ميان تحليلي و تركيبي تشريح مي كند ‌" جنبه روش شناس مفاهيم نظري " (1958) تلاشي بود براي ارائه تعريفي پيشنهادي از معيار معناداري براي زبان علمي . كارنپ  همچنين علاقه مند به منطق صوري بود (مقدمه اي بر منطق نمادين1954) و به منطق استقرايي نيز علاقه مند بود (بنيادهاي منطقي احتمال 1950 ، پيوستار روش هاي استقرايي 1952 )

" فلسفه ي رودولف كارنپ "  ويراسته ي پل آرتور شليپ كه شامل خود زندگينامه اي فكري بود در سال  1963منتشر شد . " بنيادهاي فلسفي فيزيك "  ويراستاري شده توسط مارتين گاردنر در سال 1966 منتشر شد.  كارنپ در حال كار برروي نظريه منطق استقرايي بود كه در 14 سپتامبر 1970 در سانتامونيكاي كاليفرنيا در گذشت .

2- ساختار نظريات علمي

از نگاه كارنپ  يك نظريه علمي عبارت است از تفسيري ازيك سيستم صوري اصل موضوعي كه شامل موارد زير است :

- يك زبان صوري مشتمل بر اصطلاحات منطقي و غير منطقي

- مجموعه اي از اصول موضوعه ي منطقي- رياضي و قواعد استنتاج 

- مجموعه اي از اصول موضوعه ي غير منطقي كه بيان كننده بخش تجربي نظريه است .

- مجموعه اي از اصول موضوعه معنايي كه بيان كننده آن دسته از اصطلاحات غير – منطقي هستند كه حقايق تحليلي (صدق هاي تحليلي ) نظريه را صورت بندي مي كنند.

- مجموعه اي از قواعد تطابق كه تفسيري  تجربي از نظريه به دست مي دهند .

مجموعه ي اصول موضوعه معنايي و قواعد تطابق ممكن است تحت اصول موضوعه ي غير منطقي مندرج شود . در واقع از انجا كه مجموعه اصول موضوعه معنايي وقواعد تطابق معمولا به صورت صريحي از اصول موضوعه غير منطقي قابل تمايز نيستند همه تحت يك مجموعه از اصول موضوعه صورت بندي مي شوند . يكي از اهداف مهم فلسفه علم عبارت است از نشان دادن تفاوت ميان انواع مختلف گزاره ها .

زبان يك نظريه علمي مشتمل است بر الف) مجموعه اي از نمادها و ب) قواعدي براي اطمينان  حاصل  كردن  از  اين  كه  زنجيره اي  از نمادها يك فرمول درست ساخت است( wff) يعني با لحاظ كردن نحو ، درست هستند.  در ميان نمادهاي زبان اصطلاحات منطقي و غير منطقي وجود دارد . مجموعه ي اصطلاحات منطقي مشتمل برنمادهاي منطقي (مانند رابط ها وسورها ) و نمادهاي رياضي (مانند اعداد ، مشتقات و انتگرال ها ) است . اصطلاحات غير منطقي خود به دو شاخه مشاهدتي و نظري تقسيم مي شود.

 آنها نمادهايي هستند كه بر هويات  فيزيكي  خاصه ها و وابطي مانند"  آبي " " سرد" " گرمتر از " " پرتون "  و "ميدان الكترومغناطيسي" دلالت مي كنند .

فرمولها تقسيم مي شوند به الف) جملات منطقي كه مشتمل بر اصطلاحات غير منطقي نيستند و ب) جملات مشاهدتي كه شامل اصطلاحات مشاهدتي هستند ولي اصطلاحات نظري را در بر نمي گيرند . ج) گزاره هاي نظري خالص كه شامل اصطلاحات نظري مي شوند ولي اصطلاحات مشاهدتي را دربر نمي گيرند ود) قواعد تطابق كه هم شامل اصطلاحات مشاهدتي هستند و هم اصطلاحات نظري .

زبان مشاهدتي تنها جملات منطقي و مشاهدتي را در برمي گيرد.  زبان نظري جملات منطقي و نظري و نيز قواعد تطابق را شامل مي شود .

تمايز ميان اصطلاحات مشاهدتي و نظري اعتقاد محوري پوزيتيويسم منطقي و هسته ي ديدگاه كارنپ را درباره نظريات علمي تشكيل مي دهد . كارنپ در كتاب بنيادهاي فلسفي فيزيك (1966) تمايز ميان اصطلاحات مشاهدتي و نظري را بر اساس تمايز ميان دو نوع از قوانين علمي يعني قوانين تجربي و قوانين نظري مورد بحث قرار مي دهد .

يك قانون تجربي به اشياء و خصوصياتي مي پردازد كه توسط روند هايي ساده ، قابل مشاهده يا قابل اندازه گيري هستند . اين نوع از قوانين مي توانند مستقيما توسط مشاهده  تجربي تاييد شود . قوانين تجربي مي توانند وقايع را تبيين و پيش بيني كنند ومي شود به عنوان تعميم استقرايي اين نوع از مشاهدات حاكي از واقع در نظر گرفته شوند . يك قانون تجربي كه راجع به كميات قابل اندازه گيري فيزيكي است نوعا مي تواند بوسيله اندازه گيري چنين كمياتي در موارد مناسب و رسم يك منحني ميان كميات اندازه گيري شده تثبيت شود و به  نمايش  در آيد  به عنوان مثال مقادير حجم V دما T و فشار را در آزمايش هاي مختلف اندازه گيري مي كند و به ازاي يك مقدار ثابت R، قانون   را كشف كند.

از سوي ديگر يك قانون نظري راجع به اشياء و خصوصياتي است كه قابل مشاهده يا اندازه گيري نيستند و تنها از مشاهدات مستقيم قابل استنتاج هستند . يك قانون نظري نمي تواند توسط مشاهده مستقيم توجيه شود . اين نوع از قوانين تعميمات استقرايي نيستند بلكه فرضياتي هستند  كه وراي تجربه مي روند.  در حالي كه يك قانون تجربي مي تواند امور حاكي از واقع را تبيين و پيش بيني كند ، يك قانون نظري مي تواند قوانين مشاهدتي راتبيين  و پيش بيني كند . روش موجه سازي قوانين نظري روشي غير مستقيم است : دانشمند خود قانون را آزمايش نمي كند بلكه بيشتر قوانين نظري اي را كه از نتايج آن قانون هستند مورد آزمايش قرار مي دهد .

تمايز ميان قوانين تجربي و نظري مستلزم تمايز ميان خصوصيات مشاهدتي و نظري و بنابر اين تمايز ميان اصطلاحات مشاهدتي و نظري است . اين تمايز در بسياري از مواقع آشكار است به عنوان مثال قوانيني كه راجع به فشارو حجم و دماي يك گاز هستند قوانين تجربي هستند و اصطلاحات متناظر با آن قوانين ، مشاهدتي هستند در حالي كه قوانين مكانيك كوانتوم نظري هستند .

ولي كارنپ در عين حال به اين نكته معترف استت كه اين تمايز همواره آشكار نيست و خط تحديد اغلب خطي اختياري است .

از برخي جهات تمايز ميان اصطلاحات مشاهدتي ونظري مشابه تمايزي است كه ميان وقايع در مقياس بزرك  macro-events كه توسط مقادير فيزيكي اي كه در بخش بزرگي از فضا و زمان ثابت مي مانند مشخص مي شوند و وقايع در مقياس خرد micro- events – كه توسط مقادير فيزيكي اي كه در فضا و زمان سريعا تغيير مي كنند بيان مي شوند – برقرار است.

3- تحليلي و تركيبي

از نظر يك پوزيتيويست منطقي،  تمام گزاره ها قابل تقسيم به دو طبقه هستند : تحليلي پيشيني و تركيبي پسيني . گزاره اي  از نوع تركيبي پيشيني نمي تواند وجود داشته باشد . يكي از ابعاد محوري كار كارنپ تلاش او در جهت ارائه تعريف دقيقي از تمايز ميان گزاره هاي تحليلي و تركيبي بود .

كارنپ در كتاب نحو منطقي زبان (1934) به مطالعه در مورد زباني صوري پرداخت كه مي توانست رياضيات كلاسيك و نظرياتي علمي نظير فيزيك كلاسيك را بيان كند . كارنپ از مقاله 1931 گودل درباره نامكمليت در رياضيات آگاهي پيدا كرده بود . بنابراين وي از تفاوت جوهري دو مفهوم اثبات و نتيجه آگاه بود : برخي از گزاره ها عليرغم اينكه نتيجه منطقي اصول متعارف رياضيات هستند توسط اين اصول متعارف قابل اثبات نيستند در عين حال وي توفيق آن را نداشته است كه توجهي به چاپ اول مقاله تارسكي در سال 1933 درباره سمانتيك داشته باشد . مقاله تارسكي منجر به اين اعتقاد گشت كه نتايج منطقي به عنوان مفاهيم سمانتيكي اي لحاظ شوند  كه توسط نظريه موجهات قابل تعريف هستند. اين شرايط نشان مي دهند كه چگونه كارنپ در نحو منطقي زبان يك صورت بندي نحوي از مفهوم نتيجه منطقي ارائه مي دهد . او يك قاعده جديد استنبتاح را تعريف كرد  كه  اكنون  به  قاعده ي  امگا معروف است اما قبلا با عنوان قاعده كارنپ شناخته مي شد :

از  زنجيره ي  نا محدود مقدمات A(1)  و A(2)  و.... A (n) و A (n+1) مي توان نتيجه (x) A(x) را استنتاح كرد.

كارنپ مفهوم نتيجه منطقي را به طريق زير تعريف مي كند : جمله ي A يك نتيجه منطقي مجموعه ي جمله هاي S است اگر و تنها اگر اثبات A بر اساس مجموعه ي S موجود  باشد ( در شرايطي كه قاعده امگا براي اثبات A پذيرفتني است ) در تعريف مفهوم اثبات پذير  [مي گوييم ] جمله A توسط مجموعه ي جملات S اثبات پذير است اگر و تنها اگر اثبات A بر پايه مجموعه S وجود داشته باشد اما قاعده امگا در اثبات  A پذيرفتني نباشد (يك سيستم صوري كه استفاده از قاعده ي امگا را مجاز مي داند كامل است . بنابراين قضيه ي نامكمليت گودل بر چنين سيستم هايي اعمال نمي شود ).

بعد از آن كارنپ كارش را با تعريف برخي از انواع جملات ادامه داد :

الف) يك جمله L-true است اگر وفقط اگر نتيجه ي منطقي يك مجموعه ي تهي از جملات باشد .

ب) يك جمله  L-false  است اگر و تنها اگر همه جملات نتيجه ي منطقي آن باشند .

ج) يك جمله تحليلي است اگر و تنها اگر L-true يا L-false  باشد .

د) يك جمله تركيبي است اگر و تنها اگر تحليلي نباشد .به اين ترتيب كارنپ جملات تحليلي را به عنوان جملاتي كه به صورت منطقي متعين مي شوند تعريف مي كند . صدق اين جملات وابسته به  قواعد منطقي استنتاح و مستقل از تجربه است بنابراين جملات تحليلي ، پيشيني هستند در حالي كه جملات تركيبي پسيني هستند چون به صورت منطقي متعين مي شوند .

كارنپ تعاريف خود را از [انواع ] جمله ها در مقاله ي آزمون پذيري و معنا  (1936) و كتاب معنا و ضرورت[1947]  حفظ كرد . در‌"  آزمون پذيري و معنا"  او مفاهيم سمانتيك را به ميان مي آورد : يك جمله تحليلي است اگر و تنها اگر منطقا صادق باشد و خودشكن ( خود تفض كننده ) است اگر منطقا كاذب باشد.  در حالات ديگر جمله تركيبي است . در " معنا و ضرورت " كارنپ ابتدا مفهوم  L-true را تعريف مي كند ( يك جمله l-true است اگر صدق اش وابسته به قواعد سمانتيكي باشد ) و سپس مفهوم L-false را تعريف مي كند .(يك جمله L-false است اگر نقيض آن . L- true باشد .) يك جمله L-determined (متعين در L) است اگر true – L يا L-False باشد .  جملات تحليلي متعين درl هستند در حالي كه جملات تركيبي چنين نيستند . اين ها بسيار شبيه به تعاريفي هستند كه كارنپ در (نحومنطقي زبان ) ارائه مي دهد – البته با لحاظ كردن تغييراتي كه از جنبه ي نحوي به جنبه ي سمانتيكي صورت مي گيرد .

در سال 1951 كواين مقاله ي (دو جزم تجربه گرايي) را كه در آن تمايز ساخته شده ميان جملات تحليلي و تركيبي را انكار كرد منتشر كرد .

در پاسخ ،  كارنپ به صورت جزئي ديدگاهش را نسبت به اين مساله تغيير داد . پاسخ اول او به كواين در ‹‹ اصول موضوعه ي معنايي ›› (1952) آمد . در آنجا مي گويد جملات تحليلي جملاتي هستند كه از مجموعه اي از جملات مناسب كه اصول موضوعه ي معنايي ناميده مي شوند مشتق مي شوند . چنين جملاتي معناي اصطلاحات غير منطقي را تحريف مي كنند و بنابراين مجموعه ي جملات تحليلي معادل  با مجموعه ي جملاتي كه منطقا صادق هستند نيست . سپس او در ‹‹ زبان مشاهدتي و زبان نظري ›› (1985)  يك  روش  عمومي  براي معين كردن مجموعه ي اصول موضوعه ي معنايي در يك نظريه ي علمي را بيان كرد .

او  قبلا  شرحي  بر روش  خود در پاسخي كه به گارل   گوستا و   همپل در فلسفه ي رودولف كارنپ(1963) و در بنيان هاي فلسفي فيزيك (1966) داده بود،  ارائه كرده بود فرض كنيد تعداد اصول موضوعه ي غير منطقي متناهي هستند همچنين  فرض كنيد T  تركيب عطفي همه ي اصول موضوعه ي خالص نظري و C تركيب عطفي همه اصول متعارف تطابق و TC تركيب عطفي T,Cباشد .

نظريه با اصل موضوع منفرد TC معادل است . كارنپ  به صورت بندي مشكلاتي به صورت زير مي پردازد : چگونه مي توانيم دو جمله را (مثلا R,A را ) چنان بيابيم كه A بخش تحليلي نظريه را بيان كند (يعني همه نتايج A تحليلي باشند ) و R بخش تجربي نظريه را (يعني همه نتايج R تركيبي باشند )؟ محتواي تجربي نظريه بوسيله جمله ي رمزي(  Ramsey ) ( كشف فيلسوف انگليسي فرانك رمزي ) قابل بيان است راه حل كارنپ  براي مشكل،  يك جمله رمزي را بر اساس آموزه زير تشكيل مي دهد : 

1- هر اصطلاح نظري را در TC با يك متغير جايگزين كنيد

2- تعداد مناسبي از سورهاي وجودي را به آغاز جمله اضافه كنيد .

مثال زير را در نظر بگيرند فرض كند    تركيب عطفي T وC باشد .

در TC اصطلاحات مشاهدتي و اصطلاحات نظري  وجود دارد .

جمله رمزي عبارت است از :

هر جمله ي مشاهدتي كه از TC قابل اشتقاق باشد از R هم قابل اشتقاق است و بالعكس . طوري كه  R بخش تجربي نظريه را بيان كنند كارنپ جمله RTC را به عنوان تنها اصل متعارف معنايي پيشنهاد مي‌كند . اين جمله تحت عنوان جمله كارنپ مشهور شد . توجه كنيد كه هر مجموعه‌اي از جملات تجربي كه از جمله ي كارنپ قابل اشتقاق باشد منطقا صادق است و به اين ترتيب جمله اي كارنپ فاقد نتايج تجربي مي‌شود بنابراين يك جمله در صورتي تحليلي است كه از جمله اي كارنپ قابل اشتقاق باشد . در غير اين صورت جمله تركيبي است . لوازم روش كارنپ به شيوه ي زير قابل تلخيص است :

الف) اصول موضوعه ي غير منطقي بايد صريحا بيان شود

ب) تعداد اصول موضوعه ي غير منطقي بايد متناهي باشد

ج) اصطلاحات مشاهدتي بايد به صورتي واضح از اصطلاحات نظري متمايز شود .

منبع: http://www.iep.utm.edu/carnap

متن انگلیسی مقاله‌:

Rudolf Carnap (1891-1970)

Author: Mauro Murzi

Rudolf Carnap, a German-born philosopher and naturalized U.S. citizen, was a leading exponent of logical positivism and was one of the major philosophers of the twentieth century. He made significant contributions to philosophy of science, philosophy of language, the theory of probability, and classical, inductive and modal logic. He rejected metaphysics as meaningless because metaphysical statements cannot be proved or disproved by experience. He asserted that many philosophical problems are indeed pseudo-problems, the outcome of a misuse of language. Some of them can be resolved when we recognize that they are not expressing matters of fact, but rather concern the choice between different linguistic frameworks. Thus the logical analysis of language becomes the principal instrument in resolving philosophical problems. Since ordinary language is ambiguous, Carnap asserted the necessity of studying philosophical issues in artificial languages, which are governed by the rules of logic and mathematics. In such languages, he dealt with the problems of the meaning of a statement, the different interpretations of probability, the nature of explanation, and the distinctions between analytic and synthetic, a priori and a posteriori, and necessary and contingent statements.

Table of Contents

1. Life
2. The Structure of Scientific Theories
3. Analytic and Synthetic
4. Meaning and Verifiability
5. Probability and Inductive Logic
6. Modal Logic and the Philosophy of Language
7. Philosophy of Physics
8. Carnap’s Heritage
9. References and Further Reading
   1. Carnap’s Works
   2. Other Sources

1. Life

Rudolf Carnap was born on May 18, 1891, in Ronsdorf, Germany. In 1898, after his father's death, his family moved to Barmen, where Carnap studied at the Gymnasium. From 1910 to1914 he studied philosophy, physics and mathematics at the universities of Jena and Freiburg. He studied Kant under Bruno Bauch and later

recalled how a whole year was devoted to the discussion of The Critique of Pure Reason. Carnap became especially interested in Kant’s theory of space. Carnap took three courses from Gottlob Frege in 1910, 1913 and 1914. Frege was professor of mathematics at Jena. During those courses, Frege expounded his system of logic and its applications in mathematics. However, Carnap’s principal interest at that time was in physics, and by 1913 he was planning to write his dissertation on thermionic emission. His studies were interrupted by World War I and Carnap served at the front until 1917. He then moved to Berlin and studied the theory of relativity. (At that time, Albert Einstein was professor of physics at the University of Berlin.)

After the war, Carnap developed a new dissertation, this time on an axiomatic system for the physical theory of space and time. He submitted a draft to physicist Max Wien, director of the Institute of Physics at the University of Jena, and to Bruno Bauch. Both found the work interesting, but Wien told Carnap the dissertation was pertinent to philosophy, not to physics, while Bauch said it was relevant to physics. Carnap then chose to write a dissertation under the direction of Bauch on the theory of space from a philosophical point of view. Entitled Der Raum (Space), the work was clearly influenced by Kantian philosophy. Submitted in 1921, it was published the following year in a supplemental issue of Kant-Studien.

Carnap's involvement with the Vienna Circle developed over the next few years. He met Hans Reichenbach at a conference on philosophy held at Erlangen in 1923. Reichenbach introduced him to Moritz Schlick, then professor of the theory of inductive science at Vienna. Carnap visited Schlick - and the Vienna Circle - in 1925 and the following year moved to Vienna to become assistant professor at the University of Vienna. He became a leading member of the Vienna Circle and, in 1929, with Hans Hahn and Otto Neurath, he wrote the manifesto of the Circle.

In 1928, Carnap published The Logical Structure of the World, in which he developed a formal version of empiricism arguing that all scientific terms are definable by means of a phenomenalistic language. The great merit of the book was the rigor with which Carnap developed his theory. In the same year he published Pseudoproblems in Philosophy asserting the meaninglessness of many philosophical problems. He was closely involved in the First Conference on Epistemology, held in Prague in 1929 and organized by the Vienna Circle and the Berlin Circle (the latter founded by Reichenbach in 1928). The following year, he and Reichenbach founded the journal Erkenntnis. At the same time, Carnap met Alfred Tarski, who was developing his semantical theory of truth. Carnap was also interested in mathematical logic and wrote a manual of logic, entitled Abriss der Logistik (1929).

In 1931, Carnap moved to Prague to become professor of natural philosophy at the German University. It was there that he made his important contribution to logicwith The Logical Syntax of Language (1934). His stay in Prague, however, was cut short by the Nazi rise to power. In 1935, with the aid of the American philosophers Charles Morris and Willard Van Orman Quine, whom he had met in Prague the previous year, Carnap moved to the United States. He became an American citizen in 1941.

From 1936 to1952, Carnap was a professor at the University of Chicago (with the year 1940-41 spent as a visiting professor at Harvard University). He then spent two years at the Institute for Advanced Study at Princeton before taking an appointment at the University of California at Los Angeles.

In the 1940s, stimulated by Tarskian model theory, Carnap became interested in semantics. He wrote several books on semantics: Introduction to Semantics (1942), Formalization of Logic (1943), and Meaning and Necessity: A Study in Semantics and Modal Logic (1947). In Meaning and Necessity, Carnap used semantics to explain modalities. Subsequently he began to work on the structure of scientific theories. His main concerns were (i) to give an account of the distinction between analytic and synthetic statements and (ii) to give a suitable formulation of the verifiability principle; that is, to find a criterion of significance appropriate to scientific language. Other important works were "Meaning Postulates" (1952) and "Observation Language and Theoretical Language" (1958). The latter sets out Carnap's definitive view on the analytic-synthetic distinction. "The Methodological Character of Theoretical Concepts" (1958) is an attempt to give a tentative definition of a criterion of significance for scientific language. Carnap was also interested in formal logic (Introduction to Symbolic Logic, 1954) and in inductive logic (Logical Foundations of Probability, 1950; The Continuum of Inductive Methods, 1952). The Philosophy of Rudolf Carnap, ed. by Paul Arthur Schilpp, was published in 1963 and includes an intellectual autobiography. Philosophical Foundations of Physics, ed. by Martin Gardner, was published in 1966. Carnap was working on the theory of inductive logic when he died on September 14, 1970, at Santa Monica, California.

2. The Structure of Scientific Theories

In Carnap's opinion, a scientific theory is an interpreted axiomatic formal system. It consists of:

·         a formal language, including logical and non-logical terms;

·         a set of logical-mathematical axioms and rules of inference;

a set of non-logical axioms, expressing the empirical portion of the theory

·         a set of meaning postulates stating the meaning of non-logical terms, which formalize the analytic truths of the theory;

·         a set of rules of correspondence, which give an empirical interpretation of the theory.

The sets of meaning postulates and rules of correspondence may be included in the set of non-logical axioms. Indeed, meaning postulates and rules of correspondence are not usually explicitly distinguished from non-logical axioms; only one set of axioms is formulated. One of the main purposes of the philosophy of science is to show the difference between the various kinds of statements. Back to Table of Contents The Language of Scientific Theories The language of a scientific theory consists of (i) a set of symbols and (ii) rules to ensure that a sequence of symbols is a well-formed formula, i.e., correct with respect to syntax. Among the symbols of the language are logical and non-logical terms. The set of logical terms include logical symbols, e.g., connectives and quantifiers, and mathematical symbols, e.g., numbers, derivatives, and integrals. Non-logical terms are divided into observational and theoretical. They are symbols denoting physical entities, properties or relations such as 'blue', 'cold', ' warmer than', 'proton', 'electromagnetic field'. Formulas are divided into: (i) logical statements, which do not contain non-logical terms; (ii) observational statements, which contain observational terms but no theoretical terms; (iii) purely theoretical statements, which contain theoretical terms but no observational terms and (iv) rules of correspondence, which contain both observational and theoretical terms.

Observational language contains only logical and observational statements; theoretical language contains logical and theoretical statements and rules of correspondence.

The distinction between observational and theoretical terms is a central tenet of logical positivism and at the core of Carnap's view on scientific theories. In his book Philosophical Foundations of Physics (1966), Carnap bases the distinction between observational and theoretical terms on the distinction between two kinds of scientific laws, namely empirical laws and theoretical laws.

An empirical law deals with objects or properties that can be observed or measured by means of simple procedures. This kind of law can be directly confirmed by empirical observations. It can explain and forecast facts and be thought of as an inductive generalization of such factual observations. Typically, an empirical law which deals with measurable physical quantities, can be established by means of measuring such quantities in suitable cases and then interpolating a simple curve between the measured values. For example, a physicist could measure the volume V, the temperature T and the pressure P of a gas in diverse experiments, and he could find the law PV=RT, for a suitable constant R.

A theoretical law, on the other hand, is concerned with objects or properties we cannot observe or measure but only infer from direct observations. A theoretical law cannot be justified by means of direct observation. It is not an inductive generalization but a hypothesis reaching beyond experience. While an empirical law can explain and forecast facts, a theoretical law can explain and forecast empirical laws. The method of justifying a theoretical law is indirect: a scientist does not test the law itself but, rather, the empirical laws that are among its consequences.

The distinction between empirical and theoretical laws entails the distinction between observational and theoretical properties, and hence between observational and theoretical terms. The distinction in many situations is clear, for example: the laws that deal with the pressure, volume and temperature of a gas are empirical laws and the corresponding terms are observational; while the laws of quantum mechanics are theoretical. Carnap admits, however, that the distinction is not always clear and the line of demarcation often arbitrary. In some ways the distinction between observational and theoretical terms is similar to that between macro-events, which are characterized by physical quantities that remain constant over a large portion of space and time, and micro-events, where physical quantities change rapidly in space or time.

3. Analytic and Synthetic

To the logical empiricist, all statements can be divided into two classes: analytic a priori and synthetic a posteriori. There can be no synthetic a priori statements. A substantial aspect of Carnap's work was his attempt to give precise definition to the distinction between analytic and synthetic statements. In The Logical Syntax of Language (1934), Carnap studied a formal language that could express classical mathematics and scientific theories, for example, classical physics. Carnap would have known Kurt Gödel’s 1931 article on the incompleteness of mathematics. He was, therefore, aware of the substantial difference between the two concepts of proof and consequence: some statements, despite being a logical consequence of the axioms of mathematics, are not provable by means of these axioms. He would not, however, have been able to take account of Alfred Tarski’s essay on semantics, first published in Polish in 1933. Tarski’s essay led to the notion of logical consequence being regarded as a semantic concept and defined by means of model theory. These circumstances explain how Carnap, in The Logical Syntax of Language, gave a purely syntactic formulation of the concept of logical consequence. However, he did define a new rule of inference, now called the omega-rule, but formerly called the Carnap rule: From the infinite series of premises A(1), A(2), ... , A(n), A(n+1) ,..., we can infer the conclusion (x)A(x)

Carnap defines the notion of logical consequence in the following way: a statement A is a logical consequence of a set S of statements if and only if there is a proof of A based on the set S; it is admissible to use the omega-rule in the proof of A. In the definition of the notion of provable, however, a statement A is provable by means of a set S of statements if and only if there is a proof of A based on the set S, but the omega-rule is not admissible in the proof of A. (A formal system which admits the use of the omega-rule is complete, so Gödel's incompleteness theorem does not apply to such formal systems.

Carnap then proceeded to define some kinds of statements: (i) a statement is L-true if and only if it is a logical consequence of the empty set of statements; (ii) a statement is L-false if and only if all statements are a logical consequence of it; (iii) a statement is analytic if and only if it is L-true or L-false; (iv) a statement is synthetic if and only if is not analytic. Carnap thus defines analytic statements as logically determined statements: their truth depends on logical rules of inference and is independent of experience. Thus, analytic statements are a priori while synthetic statements are a posteriori, because they are not logically determined.

Carnap maintained his definitions of statements in his article “Testability and Meaning” (1936) and his book Meaning and Necessity (1947). In “Testability and Meaning,” he introduced semantic concepts: a statement is analytic if and only if it is logically true; it is self-contradictory if and only if it is logically false. In any other

case, the statement is synthetic. In Meaning and Necessity. Carnap first defines the notion of L-true (a statement is L-true if its truth depends on semantic rules) and then defines the notion of L-false (a statements if L-false if its negation is L-true). A statement is L-determined if it is L-true or L-false; analytic statements are L-determined, while synthetic statements are not L-determined. This is very similar to the definitions Carnap gave in The Logical Syntax of Language but with the change from syntactic to semantic concepts.

In 1951, Quine published the article "Two Dogmas of Empiricism," in which he disputed the distinction made between analytic and synthetic statements. In response, Carnap partially changed his point of view on this problem. His first response to Quine came in "Meaning postulates" (1952) where Carnap suggested that analytic statements are those which can be derived from a set of appropriate sentences that he called meaning postulates. Such sentences define the meaning of non logical terms and thus the set of analytic statements is not equal to the set of logically true statements. Later, in "Observation language and theoretical language" (1958), he expressed a general method for determining a set of meaning postulates for the language of a scientific theory. He further expounded on this method in his reply to Carl Gustav Hempel in The Philosophy of Rudolf Carnap (1963), and in Philosophical Foundations of Physics (1966). Suppose the number of non-logical axioms is finite. Let T be the conjunction of all purely theoretical axioms, and C the conjunction of all correspondence postulates and TC the conjunction of T and C. The theory is equivalent to the single axiom TC. Carnap formulates the following problems: how can we find two statements, say A and R, so that A expresses the analytic portion of the theory (i.e., all consequences of A are analytic) while R expresses the empirical portion (i.e., all consequences of R are synthetic)? The empirical content of the theory is formulated by means of a Ramsey sentence (a discovery of the English philosopher Frank Ramsey). Carnap’s solution to the problem builds a Ramsey sentence on the following instructions:

1.Replace every theoretical term in TC with a variable.
2.Add an appropriate number of existential quantifiers at the beginning of the sentence.

Look at the following example. Let TC(O 1 ,..,O n ,T 1 ,...,T m ) be the conjunction of T and C; in TC there are observational terms O 1 ...O n and theoretical terms T 1 ...T m . The Ramsey sentence (R) is

EX 1 ...EX m TC(O 1 ,...,O n ,X 1 ,...,X m )

Every observational statement which is derivable from TC is also derivable from R and vice versa so that, R expresses exactly the empirical portion of the theory.

Carnap proposes the statement R TC as the only meaning postulate; this became known as the Carnap sentence. Note that every empirical statement that can be derived from the Carnap sentence is logically true, and thus the Carnap sentence lacks empirical consequences. So, a statement is analytic if it is derivable from the Carnap sentence; otherwise the statement is synthetic. The requirements of Carnap's method can be summarized as follows : (i) non-logical axioms must be explicitly stated, (ii) the number of non-logical axioms must be finite and (iii) observational terms must be clearly distinguished from theoretical terms.

Source:

 http://www.iep.utm.edu/carnap